ÖLSEKMİ DİRİLSEKMİ?

      Trabzon dan, Çaykara dan, Taşkıran dan veya daha geniş bir ifadeyle yöremizden konular seçerek sizlere ulaştırmaya çalışıyorum. Çünkü pek çoklarınızdan daha yakınım bu yöreye ve olup bitenleri daha sık takip etme imkânı buluyorum.
Özellikle yaz aylarında memleketlerini ziyarete gelen hemşerilerimizin sıkça yaptıkları bir yakınmaya tanık oluyorum. 3 sene 5 sene ya da birkaç yıldan beri buralar çok değişmiş, ya da insanlar çok değişmiş. Alışık oldukları, bulmayı hayal ettikleri sıcaklığı bulamamaktan yakınıyor.
Bunda kısmen haklılar. Öyle ki yaşatılan pek çok gelenekler unutulmuş ya da unutulmaya yüz tutmuş. Yaşanan ekonomik sıkıntılar ve taşranın imkânsızlıklarından dolayı özellikle genç nüfus hızlı bir şekilde büyük şehirlere doğru akmakta geride kısmen yaşlı, daha imkânları kısıtlı veya geleceğe dair fazlaca beklentileri olmayan insanlarımız kalmaktadır. Bu durum taşranın sosyal dokusunu da bozmaktadır.
Kış aylarında İstanbul a yeğenimin düğünü için gittiğimde bu gerçeği daha da net gördüm. Orada ki düğünde yöremin bütün argümanlarını (havası suyu ve toprağı hariç) daha fazlaca buldum. Kaval çalan da vardı horon oynayanda. Bir hafta öncede köydeydim memleketimizin kış aylarına ait en önemli sosyal aktivitesi olarak kabul edilen sürek avına çıkmak için yeterli sayıda insanı bulmakta zorlandık. Kış gecelerinin koyu sohbetlerinden hiç birini bulamadık. Tabiî ki yollarda kayak yapan veya kartopu oynayan çocukları da göremedim.
Köylerde her geçen gün yükselen yeni binalar, yapılan yeni yollar, artan imkânlar, her evde buzdolabı çamaşır makinesi Tv. Gibi cihazların varlığı, hatta Internet in bile oralarda sıkça kullanılır olması buralardaki eksiği gidermiyor. Her geçen gün taşra daha da eriyor. Gerek camide gerekse kahvehanede gençlerin sayısı yaşlı sayısının dört de birini geçmiyor. Bunda ekonomik ya da farklı sosyal sebeplerden ötürü o toprakları terke den bizlerin, geride kalanlara yeterli desteği ve ilgiyi göstermememi zinde büyük etkisi olduğunu düşünüyorum.
Bu eksiği gerek www.taskiran.com ve gerekse Taşkıran’ın Sesi Dergisiyle bir gurup gönüllü arkadaşımızla aşmaya çalışsak ta henüz istenilen seviyeye ulaştığımız söylenemez. İmkânları daha fazlasını yapmaya müsait olan hemşerilerimizin neler yapabileceği ayrıca tartışılabilir fakat en azından bu iki argümanı tüm hemşerilerimizin kullanabilecek imkânlara sahip olduğunu düşünüyoruz.
Ben çok iyi biliyorum ki hiçbir hemşerimiz sılasından kopmayı hiçbir zaman düşünmemiştir. Hatta hep ona döneceği günün özlemiyle çeker gurbetin çilesini. Fakat onun için bir şeyler yapmayı da hep erteler. Unutmayın yarın çok geç olabilir. Duyan herkesin gıptayla ve beğeniyle baktığı bu çalışmalarımıza veya bunun gibi çalışmalara birlikte sahip çıkmamız. Ortak geleceğimiz ve ortak menfaatlerimiz açısından azami önem arz etmektedir. “ben katılmasam ne olur, ben dergi almasam da dergi çıkıyor” düşüncesi yanlıştır. Unutmayınız koca çöller küçücük kum tanelerinden oluşu.
Herkese en derin saygılarımla.